Home Blogs Σαν σήμερα στην Πόλη…
0

Σαν σήμερα στην Πόλη…

0
0

Τέσσερα χρόνια πριν… Περίπου 9.30 το πρωί σε ένα ξενοδοχείο κάπου στην Κωνσταντινούπολη. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε ιδιαίτερο άγχος, καμία σχέση με το αντίστοιχο πρωινό στο Παρίσι δύο χρόνια πριν. Άλλωστε, στο μυαλό κάθε ανθρώπου που ασχολείται με την πορτοκαλί μπάλα η ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς είχε τρυπήσει το ταβάνι της. Ποιός να το περίμενε άλλωστε ότι η ομάδα που ξεκίνησε τη σεζόν με βασικό τεσσάρι το Matt Howard (αλήθεια τον θυμάστε?) και σέντερ τον Λάζαρο Παπαδόπουλο θα έφτανε μέχρι το τέλος του δρόμου στον τελικό του Final Four της Κωνσταντινούπολης.

Ακριβώς λοιπόν λόγω του ήδη σημαντικού επιτεύγματος ήταν ένα χαλαρό πρωινό… Το πρόγραμμα περιελάμβανε βόλτα στα αξιοθέατα της Πόλης, καφέ, φαγητό και ένα μικρό πέρασμα από το ξενοδοχείο της ομάδας για να «μυρίσουμε» κλίμα. Θυμάμαι τον Πρίντεζη σε έναν καναπέ στο σαλόνι του ξενοδοχείου να συνομιλεί με τον Μάντζαρη, τον Καμπούρη να συζητάει κάτι με τον Τόμιτς και αρκετό κόσμο να φωτογραφίζεται στην πρόχειρα στημένη «μπουτίκ» της ομάδας. Κάπου στο βάθος στο ασανσέρ πήρε το μάτι μου και τον Ιτούδη (τότε βοηθό του Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό) αρκετά νευρικό και απόμακρο. Μέσα μου χαμογέλασα παρότι η αλήθεια είναι πως οποιοσδήποτε θα προτιμούσε τον Παναθηναϊκό αντίπαλο στον τελικό παρά την ΤΣΣΚΑ των Τεόντοσιτς, Σβεντ, Κιριλένκο, Σισκάουσκας κτλ.

Είχε φτάσει απόγευμα και σιγά σιγά ετοιμαζόμασταν για το γήπεδο. Παρότι είχαμε δικό μας αυτοκίνητο αποφασίσαμε με την παρέα να χρησιμοποιήσουμε ταξί για ευνόητους λόγους (θυμάστε τι είχε γίνει τις προηγούμενες ημέρες από «φίλους» του Παναθηναϊκού). Μπήκαμε στο μισο-άδειο γήπεδο περίπου στο ημίχρονο του μικρού τελικού μεταξύ Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκού. Καθίσαμε κάπου ψηλά στην εξέδρα περίπου απέναντι από τον πάγκο του Ολυμπιακού. Στις κουβέντες μεταξύ των φίλων κυριαρχούσε η χαρά για την παρουσία και μόνο στον τελικό, η αποδοχή της ανωτερότητας των Ρώσων από πλευράς ρόστερ και εμπειρίας αλλά και μια κρυφή ελπίδα ότι το παραμύθι δεν είχε τελειώσει την Παρασκευή το βράδυ…

Ώρα 22.00. Έναρξη του αγώνα. Κάκιστο μπάσκετ στο 1ο δεκάλεπτο, τα καλάθια μπαίνουν με «αίμα» και από τις δύο πλευρές και τελικό σκορ 10-7 υπέρ των Ρώσων. Εάν ο Ολυμπιακός συνέχιζε με την ίδια άμυνα και κρατούσε το σκορ χαμηλά όλα γίνονταν.
Ξεκίνημα 2ου δεκαλέπτου. Οι Ρώσοι αρχίζουν να κυριαρχούν στον αγωνιστικό χώρο. Ο Τεόντοσιτς βάζει τα σουτ, οι Κιριλένκο και Κρστιτς έχουν σκεπάσει τα καλάθια και ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται να σκοράρει. Τελικό σκορ ημιχρόνου 34-20 με επιμέρους σκορ στο δεκάλεπτο 24-13 υπέρ της ομάδας του Καζλάουσκας.

Μια χαλαρή βόλτα εντός του γηπέδου στο ημίχρονο βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε ότι το θαύμα κάπου εδώ έφτανε στο τέλος του και οι καλύτεροι (ως εκείνη τη στιγμή) Ρώσοι θα σήκωναν την κούπα. Παρόλα αυτά η περηφάνια που φτάσαμε ως εδώ υπερκάλυπτε τη στενοχώρια της διαφαινόμενης ήττας.

Το ξεκίνημα του 2ου ημιχρόνου ήρθε να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα της ΤΣΣΚΑ. Δύο συνεχόμενα τρίποντα από Κιριλένκο και Κριάπα ανέβασαν και άλλο τη διαφορά η οποία έφτασε στους 19 (53-34) με lay up του Σβεντ μόλις δώδεκα λεπτά πριν το τέλος του αγώνα. Time out. Ακόμα και ο πιο αισιόδοξος-ονειροπόλος φίλαθλος του Ολυμπιακού κάπου εδώ το έπαιρνε απόφαση… ΤΣΣΚΑ Μόσχας πρωταθλήτρια Ευρώπης 2011-2012. Ακόμα κι εγώ γύρισα στον φίλου μου δίπλα και είπα: «Τέλος»

Ο Ίβκοβιτς αποσύρει τον Σπανούλη και αφήνει εντός αγωνιστικού χώρου τους Μάντζαρη, Σλούκα, Κέσελ, Πρίντεζη και Χάινς. Ο Σλούκας κερδίζει φάουλ στην 1η φάση μετά το time out όμως ευστοχεί μόνο στη μία βολή κάνοντας το σκορ 53-35. Χαμένη επίθεση από τους Ρώσους, αιφνιδιασμός για τον Ολυμπιακό και καλάθι από τον Πρίντεζη… Σκορ 53-37. Νέα χαμένη επίθεση και φάουλ στον Μάντζαρη… Ευκαιρία να την ρίξουμε στους 14 σκέφτηκα. Ο Βαγγέλης όμως αστόχησε και στις δύο και οι Ρώσοι είχαν την τελευταία τους επίθεση για το 3ο δεκάλεπτο. Ο Τεόντοσιτς αστοχεί αυτή τη φορά και ο Μάντζαρης με τρίποντο παίρνει το «αίμα» του πίσω και ρίχνει τη διαφορά στους 13 (53-40). «Θανάση» λέω στο φίλο μου, «πάλι καλά τουλάχιστον να μη διασυρθούμε, θα είναι κρίμα για την προσπάθεια». Εκείνος συμφωνώντας κουνάει καταφατικά το κεφάλι.

Ξεκίνημα 4ου δεκαλέπτου με την ίδια πεντάδα στο γήπεδο και ο Σλούκας με τρίποντο στην 1η κιόλας επίθεση ρίχνει τη διαφορά στους δέκα (53-43). Το γήπεδο παίρνει φωτιά… Ο «κουμπωμένος» μέχρι εκείνη τη στιγμή κόσμος του Ολυμπιακού αρχίζει να το πιστεύει… «Είσαι στο μυαλό…κάτι μαγικό» ακούγεται δυνατά σε όλο το γήπεδο. Νέα χαμένη επίθεση από την ΤΣΣΚΑ, νέο καλάθι από τον Ολυμπιακό με τον Πρίντεζη και…53-45. Εκατέρωθεν χαμένες επιθέσεις και η μπάλα στον Ολυμπιακό. Ο Μάντζαρης βλέπει τον Κέσελ στη γωνία ελεύθερο και… Μέσααααα…53-48. Θυμάμαι να βλέπω με αγωνία την τροχιά της μπάλας στον αέρα έχοντας μέσα μου όμως σιγουριά ότι θα καταλήξει στο καλάθι των Ρώσων. Νέο χαμένο τρίποντο από τον Τεόντοσιτς, επιθετικό ριμπάουντ και λάθος από τον Κριάπα. Τάιμ άουτ ο Καζλάουσκας. Στο γήπεδο επικρατεί «πανικός». Χιλιάδες φίλαθλοι του Ολυμπιακού φωνάζουν υπέρ της ομάδας τους και πλέον…ναι…το πιστεύουμε…

Ο Σισκάουσκας με καλάθι σταματάει το σερί του Ολυμπιακού ο οποίος μετά το τρίποντο του Κέσελ έμεινε σχεδόν 4 λεπτά χωρίς καλάθι. 55-48. Ευτυχώς η άμυνά του ήταν πολύ καλή με αποτέλεσμα να μην ξεφύγουν οι Ρώσοι. Περίπου 4.30 λεπτά πριν το τέλος και ο Πρίντεζης κερδίζει φάουλ και δύο βολές… Εύστοχος… Η διαφορά ξανά στους πέντε (55-50). Νέο λάθος του Τεόντοσιτς, καλάθι πάλι ο Πρίντεζης… 55-52. Και φάουλ… «Θανάση λες?». Καμία απάντηση. Μόνο φωνή… «Είσαι στο μυαλό…κάτι μαγικό…». Ο Πρίντεζης αστοχεί στη βολή χάνοντας την ευκαιρία να ρίξει τη διαφορά στο καλάθι. Κερδισμένο φάουλ ο Κρστιτς, μέσα και οι δύο βολές και η διαφορά στους πέντε πάλι, 57-52. Λάθος ο Χάινς, η μπάλα πάλι στους Ρώσους και καλάθι από τον Κιριλένκο. 59-52 και 3 λεπτά για το τέλος… Δύσκολο… Μη βιάζεσαι «απαντάει» ο Παπανικολάου και με τρίποντο κάνει το 59-55. Ο Τεόντοσιτς συνεχίζει τα λάθη αλλά το καλάθι δεν μπαίνει από τον Μάντζαρη. Ο Κιριλένκο κερδίζει βολές ευστοχώντας στη μία μόνο και γράφει το 60-55. Ο Σπανούλης που εν τω μεταξύ έχει περάσει στο παιχνίδι αστοχεί όμως με παλικαρίσιο ριμπάουντ ο Παπανικολάου κερδίζει βολές. Μέσα η 1η….60-56. «Άντε βάλε και τη δεύτερη». Όχι…Άστοχος. Κλέψιμο από τον Μάντζαρη στον Κιριλένκο, νέος αιφνιδιασμός, νέο καλάθι από τον Πρίντεζη….Χαμός….60-58. Ο Μίλος συνεχίζει το βιολί του με νέο άστοχο σουτ, η μπάλα δική μας. Πρίντεζηηηηης …Όοοοχι… Κόβεται από τον Βορόντσεβιτς…35 δευτερόλεπτα και η μπάλα στους Ρώσους. Φάουλ στον Τεόντοσιτς. Ήμουν σίγουρος πως δε θα βάλει και τις δύο. Όντως μόνο η μία εύστοχη και σκορ 61-58. Φάουλ στον Παπανικολάου στα 10 δευτερόλεπτα και time out o Καζλάουσκας. Ο Ίβκοβιτς, όπως μάθαμε αργότερα, δίνει εντολή για φάουλ σε οποιονδήποτε άλλο εκτός του Σισκάουσκας. Λήξη time out. Ο Κώστας στις βολές…Μέσα και οι δύο… 61-60. Επαναφορά για την ΤΣΣΚΑ. Η μπάλα φτάνει στον Σισκάουσκας, ο Σπανούλης δεν έχει άλλη επιλογή και του κάνει το φάουλ. Να χάσει μία σκέφτομαι…. Έξω η 1η… Πανηγύρι στην εξέδρα του Ολυμπιακού και απίστευτη φωνή… Έξω και η 2η… Ριμπάουντ ο Παπανικολάου…9 δευτερόλεπτα… Η μπάλα στον Σπανούλη…8…7…6… Εσύ θα το κάνεις σκεφτήκαμε όλοι…5… Ο Σπανούλης προσπαθεί να πάει προς το καλάθι…4…3… Τρεις Ρώσοι κλείνουν πάνω του… Πάσα στον Πρίντεζη…2… «Πεταχτάρι» με το δεξί…1….Καλάααααααθι…..

Επικρατεί ένας χαμός….Τρέχω από την πάνω εξέδρα προς τα κάτω για να βγω στον αγωνιστικό χώρο… Πρέπει να ήταν το πιο γρήγορο σπριντ της ζωής μου… Φτάνω σχεδόν πίσω από το καλάθι που σούταρε τις βολές ο Σισκάουσκας… Οι μισοί πανηγυρίζουμε, οι άλλοι μισοί κλαίμε. Ψάχνω να βρω τον φίλο μου πουθενά… Ένας κύριος, γύρω στα 50 που από τη χαρά του πέταξε κάπου το κινητό του με παρακαλάει να κάνει ένα τηλέφωνο στη γυναίκα του. «Το πήραμε. Σ’αγαπώ» της είπε δακρυσμένος… Το έκλεισε και με αγκάλιασε. Δεν το πιστεύω… Ναι όντως το πήραμε… Ο Γιώργος (Πρίντεζης) ήταν μπροστά μας κλαμένος με τα χέρια ψηλά. Ο Ντούντα το ίδιο… Ο Βασίλης… Οι πρόεδροι… Η κούπα στα χέρια των Σπανούλη, Πρίντεζη και Βασιλόπουλου και….ψηλά στον ουρανό… Το πήραμε…

Αργότερα τη νύχτα βρεθήκαμε σε μια καφετέρια κοντά στο ξενοδοχείο της ομάδας. Στην παρέα και ο απολαυστικός Στιβ Γιατζόγλου να αναλύει τα δεδομένα του αγώνα… Δεν άκουγα τίποτα… Το πήραμε… Απίστευτο… Στο ξενοδοχείο οι παίχτες πανηγύριζαν σαν παιδιά. Φωτογραφίες, φωνές, γέλια… Όλοι μια παρέα. Αυτό είναι ο Ολυμπιακός.

Παναγιώτη, Μιχάλη, Ανδρέα, Δημήτρη, Κάιλ, Πέρο, Τζόι, Μάρκο, Λάζαρε, Μαρτίνας, Κώστα, Βαγγέλη, Κώστα, Έισι, Γιώργο, Βασίλη, Ντούντα, πρόεδροι σας ευχαριστούμε για αυτές τις στιγμές.

Και την επόμενη χρονιά στο Λονδίνο….
ΥΓ 1. Γιάννη, Δημήτρη, Θανάση και Κώστα ευχαριστώ για το αξέχαστο αυτό τριήμερο.
ΥΓ 2. Του χρόνου reunion στην Πόλη…

RedMastro

tags:
admin