Home Blogs Τέλος … δίχως τέλος …
Τέλος … δίχως τέλος …
0

Τέλος … δίχως τέλος …

0
0

Είναι γεγονός πως μετά την ήττα της Παρασκευής στη Βαρκελώνη και κυρίως την εμφάνιση που τη συνόδευσε, είχα αποφασίσει να αφήσω λίγες ημέρες να περάσουν πριν γράψω, ώστε να αποφορτιστεί το μυαλό μου και να δω κάποια πράγματα όσο περισσότερο καθαρά γίνεται.

Τα δεδομένα λοιπόν έχουν ως εξής: Οι ερυθρόλευκοι βρίσκονται στην προ-τελευταία θέση του Ομίλου (μαζί με τη Μπάμπεργκ) βλέποντας κατάματα πλέον το φάσμα του αποκλεισμού από το Top8 μετά από πολλά χρόνια. Πολλοί μιλούν για ένα τέλος, εμείς όμως όσο υπάρχουν ακόμα μαθηματικές και μη ελπίδες, θα συνεχίσουμε να το πιστεύουμε. Δεν είναι ώρα ούτε για καταμερισμό ευθυνών, ούτε για γκρίνιες. Είναι ώρα για προετοιμασία (αγωνιστική και ψυχολογική) ενόψει του τελικού της Παρασκευής στο ΣΕΦ με τη Λαμποράλ.

Αυτή τη φορά δεν θα πω ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να κερδίσει, αλλά ότι θα κερδίσει. Και το πιστεύω γιατί με έχουν κάνει να το πιστέψω όλοι αυτοί που από την Παρασκευή το βράδυ λοιδορούνται από τον κάθε σχετικό και άσχετο με το άθλημα. Ναι… συμφωνώ… Ο Σπανούλης δεν είναι αυτός που έχουμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια. Ο Πρίντεζης είναι στιγμές που δείχνει απελπιστικά μόνος. Ο Μάντζαρης συνεχίζει μια μακρά περίοδο ντεφορμαρίσματος. Ο Παπαπέτρου και ο Αγραβάνης συνεχίζουν τις χαμηλές πτήσεις κτλ κτλ κτλ.

Την Παρασκευή το βράδυ όμως, όπως και τις υπόλοιπες Παρασκευές ή Πέμπτες από εδώ και ως το τέλος του TOP16, θέλουμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο να δούμε τον Βασίλη, τον Γιώργο, τον Βαγγέλη, τον Ιωάννη και τα υπόλοιπα παιδιά να παίξουν για την ομάδα. Να παίξουν ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για εμάς που είμαστε στην εξέδρα συνεχώς δίπλα τους και τους πιστεύουμε. Για όλους εμάς που εκνευριζόμαστε όταν σηκώνεται κάποιος «περαστικός» παραδίπλα και τους κατηγορεί για ένα λάθος σε μία φάση. Για όλους εμάς που έχουμε ζήσει τόσες μεγάλες στιγμές με αυτή την ομάδα τα τελευταία χρόνια…

Όσοι παρακολουθούμε πολλά χρόνια μπάσκετ μπορούμε να καταλάβουμε τις όποιες «κακοτεχνίες» έχουν γίνει στο χτίσιμο του ρόστερ και τα ρίσκα που πάρθηκαν. Ξεχνάμε όμως κάτι… Με το ρίσκο του Ίβκοβιτς δε βγήκαν στον αφρό πριν κάποια χρόνια ο Παπανικολάου, ο Σλούκας και ο Μάντζαρης; Και μη μου πεί κανείς ότι τα παιδιά αυτά είχαν μεγαλύτερο ταλέντο από τον Παπαπέτρου πχ. Οι πρόεδροι και ο coach καλώς ή κακώς πήραν το καλοκαίρι την απόφαση να στηρίξουν τον Παπαπέτρου και τον Αγραβάνη και κατά την άποψη μου καλώς έπραξαν καθώς για Έλληνες νέους καλαθοσφαιριστές αξίζει το ρίσκο. Δυστυχώς κάποια πράγματα στην πορεία δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε καθώς οι τραυματισμοί -κυρίως του Γιάνγκ αλλά και του Λοτζέσκι- άλλαξαν πολλά σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό.

Προφανώς και δεν ήταν στα σχέδια του coach Σφαιρόπουλου να παίζει ο Παπαπέτρου στο τέσσερα ούτε περίμενε πως το «hot prospect Μιλουτίνοφ» που αποκτήθηκε ως 3ος σέντερ θα αναβαθμιστεί ξαφνικά σε 2ο και περιμένουμε ξαφνικά από αυτόν να γίνει Νεστέροβιτς. Όπως είπα και παραπάνω οι συζητήσεις αυτές είναι άκαιρες και θα γίνουν όταν έρθει η ώρα.

Αυτή τη στιγμή είναι αναγκαίο όλη η ομάδα αλλά και ο κόσμος να επικεντρωθεί στο παιχνίδι της Παρασκευής. Και μια που είπα για τον κόσμο… Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, έχουμε κουραστεί από τους κάθε είδους πανηγυρτζήδες που πατάνε το πόδι τους στο γήπεδο (σε όλα τα αθλήματα) μόνο στις επιτυχίες και στις χαρές και στις ήττες αρχίζουν τα γιουχαΐσματα και τη γκρίνια. Συγνώμη αλλά δε σας θέλουμε στο γήπεδο ιδιαίτερα αυτή την κρίσιμη στιγμή. Καλύτερα να είμαστε οι σταθεροί 2-3.000 που είμαστε πραγματικά κοντά στην ομάδα παρά να στηθεί ένα πανηγυράκι των 12.000 που σε κάθε λάθος θα δυσανασχετούν και θα βρίζουν.

Και κάτι προσωπικό σχετικά με τα παραπάνω… 09/12/2004 Σ.Ε.Φ. Ολυμπιακός-Εφές 59-110. Είναι η χρονιά στα μέσα της οποία μπήκαν οι Αγγελόπουλοι στον Ολυμπιακό και με ένα ρόστερ επιπέδου….8αδας στην Ελλάδα παλεύει η ομάδα να μη διασυρθεί στην Ευρωλίγκα. Όσοι είχαμε την ατυχία (ή τύχη) να είμαστε σε εκείνο το παιχνίδι στο γήπεδο μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της επιτυχίας της τωρινής ομάδας και πόσα χρόνια θα συζητούνται τα επιτεύγματά της. Όσοι δε μπορούν καλύτερα να μείνουν στα σπίτια τους και να βρίζουν από την τηλεόρασή τους. Οι υπόλοιποι θα είμαστε εκεί κοντά είτε φοράει τη φανέλα με το 7 ο Σπανούλης, είτε ο Ζορόσκι και το 15 ο Πρίντεζης ή ο Γκούλιας… Άλλωστε το έχουν πει και η πρόεδροι. Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν τη χαραυγή.

ΥΓ 1. Τον Γουόρικ δεν τον γνωρίζω ιδιαίτερα. Θα τον δούμε στο παρκέ.
ΥΓ 2. Την Παρασκευή θα γίνει το 4-5.
ΥΓ 3. Αχ ρε Γιανγκ…

RedMastro

tags:
admin